Serce moye

Misto kyshyt nemov murashnyk
v tempi blyzkim do bozevillya,
tut permanentna eiforiya
u chas roboty ta dozvillya.
Ochi zaslipljuyut reklamy,
vuha ohlusheni hitamy,
tut neosyazni perspektyvy
i nadzvychaino vazni spravy.

Ya zadyvljus u tvoyi ochi
tak nespodivano i vidverto,
ty nache prosto ne pomitysh
usmihu promin hasysh vperto.
Ya ne maniyak i ne zlodyuha,
do zbochen shylnosti ne mayu,
ya ne pidstavlju, ne obrazu,
dumok pohanyh ne plekayu.

Skilky ne skazano, ne vazno
skilky ne zrobleno, propalo
i shtormove zyteiske more
rozcharuvannya mul pidnyalo.
V chas koly smutok dushyt hrudy,
a bezporadnist v’yaze ruky
masku baiduzosti vidkynte
i usmihnitsya na sekundu.

Serce moye vse shche zyve,
serce moye v dveri vichnosti b’ye,
serce moye shukaye serdec,
shcho yih unison smutok het prozene.