Nad knyzkoyu poezii

Lyublju ne raz vertatys do staroho taburetu,
de kilka knyzechok lezyt, zavynenyh v hazetu.

Koly z-za neba vyrynaye nich nazustrich dnevi,
mov spomyn vyplyvayut iz polyc slova vyshnevi.

Slova, shcho pahnut zytom, sinom, sonyachnymy dnyamy,
nadyhani zemleyu ta naviyani vitramy.

Slova, shcho vymriyani u bezsonni, dovhi nochi,
koly strila nathnennya, vbyta v serce, yiddyu tochyt.

Znykayut rechi, rozvivayutssya dovkola stiny.
Tremchu nad knyzkoyu u vichnosti holodnii tini.