Muzei starozytnostei

Yak my hodymo oboye
netryamy staroho domu!..
Hobeleny i hoboyi
slavlyat paru nevidomu,
niby bachat nashu zmovu:
kozen dotyk – teplyi spalah.
I todi my znovu (i znovu)
perehodymo v dzerkalah.

Na hodynnyku z herbamy,
yak zavzdy, hodyna druha,
i kradetsya vslid za namy,
moze, tuha, moze, fuha...
Povz portrety i portshezy
z namy ide luna vid krokiv.
My kudys nadovho shchezly
(dvisti rokiv? Trysta rokiv?).

I, koly vze stane temno,
z neopalenyh pokoyiv
(ya, zdayetsya, vivsya chemno,
ya nichoho ne nakoyiv),
u zarki vohni neonni
povertayemos naviky.
Ya nesu tebe v doloni,
i zyttya take velyke...