Mama klyche nas na fermu

Raz na den ide avtobus iz sela moho,
A doroha cherez pole pidkyda ioho.
Yihaly sobi kozaky na avtobusi,
Chuyut raptom ridnyi holos:

Pryspiv:
Klyche, mama klyche –
Nas na fermu, na horod.
A my yidem v horod:
My ne ljudy, a narod!

Tam davno nemaye shkoly, bo nema ditei.
Tam davno nemaye svitla – svitlo dlya hostei.
U ljudei, shcho zalyshylys, temno v holovi.
Tilky prapor b’yetsya z vitrom...
Povertalys kozachenky do svoho sela.
Cherez pole zoloteye stezka yih vela...
Synye nebo obiimaye svoyih kosariv...
Ta use ce nam nasnylos...

Pryspiv