Alerhiya

Zatulyayu, lyce rukoyu,
Chovayus, vid choho ne znayu
Povitrya kovtayu, pirnayu
U vodu, pirnayu z holovoyu.
Nabrydlo, isnuvaty dusheyu
Ya hochu, pozyty tilom
A mriyi, navishcho ya mriyu
Realnist nabrydla, komu yake dilo
Druzi znykayut, vtikayut
Vtikayut, vid mene dodomu
Nevze naspravdi vse tak distalo
Zalyshayus odyn, z durnoyu holovoyu
Chasom meni, buva zdayetsya
Z’yavylas, na zyttya alerhiya
Ta rano chy pizno vse mynetsya
V moyemu serci poselylas nadiya.
Na liniyah telefonnoyi merezi
Nemaye niyakyh znaiomyh sliv
Nemaye vzahali nichoho
Krim nabrydlyvyh hudkiv.
Nema chym chas ubyty
Nema kudy sebe podity
Emociyi roz’yidayut moye tilo
Vylazyat na svit cherez moyu shkiru

Pryspiv:
Moye zyttya – nevylikovna alerhiya
Poky ya zyvyi vona na mene diye
Znyshchuyu ioho, koly ne mozna zyty
Viryu v te, shcho mozu shchos zminyty

Mene nihto nide ne zde
Mene ne zde nihto nide
Nebo holodne vizme
Dushu z tila vkrade
Moye tilo nikomu ne potribne
Budu zmishchuvaty z brudom doky ne nabrydne
Hostrym nozem fantaziyu tupu
Ya na sobi znovu vidtvoryu

Pryspiv

Slova, shcho stvoryuyut zvuky
Ne dayut, opustyty ruky
Inodi u mene znykaye bazannya
Prodovzuvaty, puste isnuvannya
Zupynyayu, sebe svidomo
Chy htos zrozumiye, meni nevidomo.
Dlya sebe ljudyna, a inshym potvora
Diahnoz vidomo, moya dusha hvora

Pryspiv

A nebo, postiino llye slozy
Kraplyny, vchat azbuku Morze
Vsi znayut doshch skinchytsya
Yakshcho koznu nich sonce snytsya
Koly z, znaidetsya ta osoba
Serce do yakoyi zvykne skoro
Koly liky vid alerhiyi prynese iz soboyu
Zapushchu svoye zyttya po novomu kolu

Pryspiv