Neskinchenna

Nebo take z poroznye yak i ya,
Nebo, usi moyi dumky u nebi,
Siri hmary, ale doshch ne pide.
Tebe! Ya vze maize zabuv tebe,
I meni teper ne treba sliv,
Zovte lystya pid nohamy
Vse skaze za mene!

Pryspiv:
Ya zavzdy pam’yatav, shcho tak i bulo,
Ya zavzdy znav, shcho tak i bude, –
Rechi nikoly ne zminyat sebe! (ves kuplet – 2)

Yaka tobi riznycya kudy ya ishov?
Yake tobi dilo do toho, shcho ya robyv?
Ya vse rivno nichoho ne znaishov,
Tam de hotiv zdobuty zoryanyh skarbiv...
Iljuziya dobrobutu myttyevo znykla,
Yak miraz u pusteli nezdiisnennyh mrii,
Zalyshyvshy za soboyu lyshe brudnu hmaru
Ta kamin na serci, shcho bulo spovnene nadii!

Pryspiv

Sire nebo lezyt pid nohamy,
Dereva idut u ioho hlybynu,
Osin zasypala mene zovtym lystyam,
Zachekai, ya vze do tebe idu.
Vid vtraty lyahaye na plechi mertvym hruzom
Bil za te, choho ne povernuty nikoly,
Den u den za viknom siryi mokryi asfalt
Peretvoryuye dumky na mutni spohady!

Ne bachyly b ochi, ne chuly b vuha, –
Bulo b spokiinishe u mene na dushi!
Use yak bulo i vse nastilky inshe!
Meni vid coho tilky hirshe... (ves kuplet – 2)