Posylala maty syna voyuvaty

Posylala maty syna voyuvaty,
A bidnu nevistku u pole lon braty.

A yak vysylala, to yii nakazala:
– Ne vyberesh lonu, ne pryhod dodomu.

Nevistka lon brala i tak sy dumala,
Az na tomu poli derevynov stala.

Vertaye syn z viiska, vertaye dodomu,
Vklonyayetsya nenci i batenku svomu.

– Oi, matinko moya, shcho to za prychyna,
Shcho na nashim poli stoyit derevyna?

– Oi vizmy, mii synu, ostruyu sokyru
I pidy vyrubai v poli derevynu.

Uzyav syn sokyru, vdaryv derevynu,
A vdaryv druhyi raz, v’na zahovoryla.

– Ne rubai mya, ljubyi, bo ya tvoya myla,
Shcho tam poroblyaye malenka dytyna?

– Yak ty moya myla, to idy do haty,
Meni molodomu zvary vecheryaty.