Zahrymily kopytamy po dvori

Zahrymily kopytamy po dvori,
Zadzvenily lancyuzkamy po stoli.

– To po tebe, Hannusenko, po tebe,
Daye tebe matusenka vid sebe.

– Nic ty z mene, matusenko, ne mayesh,
Shcho ty mene vid sebe viddayesh?

– A ya z tebe posluzenku ta i mayu,
Ya zi svoyi holovonky viddayu.

Slava Bohu, vashii hati, vsii vashii rodyni,
Ya prynis horu, moloda knyahyne.

Ya trymayu v rukah korchyk veliyi,
Nai tya blahoslovyt serdenko Mariyi.

Ya trymayu v rukah korchyk myrtusa,
Nai tya blahoslovyt serdenko Isusa.

Vze ne budesh, knyahyne, u korchmi hulyaty,
A budesh, knyahyne, muza dohlyadaty.

A yak na ruchenkah dytyna zaplache –
Budesh znaty, knyahyne, shcho matusya znachyt.

Nyni tvoya maty cilyi den rydala,
Chy tobi, Hannusyu, dolechku vhadala?

Oi letily bdzilky z dalekoho brodu,
Mayesh teper, knyahyne, knyazya z krasnoho rodu.

Zalunai, trembito, ta po vsomu svitu,
Pobazayem molodyatam: "Mnohi, blahi lita!".

Zahrai my, muzychenko, zlehenka,
Vstavai, vstavai, Hannusenko, zranenka.

Ostatnaya nedilenka u vinci,
Viddai, viddai vsii rodyni poklinci.

Yak stupyla Hannusenka na luzok,
Yak prypala batenkovi do nizok.

Ostatnaya nedilenka u vinci,
Viddayu ya vsii rodyni poklinci.

Storonamy, divchatonka, storonamy,
Bo vze moye hulyannyachko ne z vamy.

Nyzenko, Hannusenko, nyzenko,
Bo vze tvoye vinchannyachko blyzenko.

Oi po sto raz, Hannusenko, po sto raz,
Vze ne budesh klanyatysya druhyi raz.

Oi nyzenko, Hannusenko, shche nyzche,
Bo vze tvoye vinchannyachko naiblyzche.