Spyt stavok, de zarosheni vity

Spyt stavok, de zarosheni vity,
Viterec v verbolozah zasnuv.
Des zahrala plakucha hitara,
Tam divchyna strichala vesnu.

De ty yidesh, mene pokydayesh,
Zalyshayesh nad stavom odnu,
I nikoly vze bilsh ne zhadayesh,
A z druhoyu zustrinesh vesnu.

Ty poyihav daleko-daleko,
Tak daleko vid moho sela,
I ne skaze toi misyac z-za hmary,
Shcho u tebe divchyna bula.

Ty ne plach, ne zurysya, divchyno,
Oi ne plach, ne zurys, ne rydai.
Cherez rik, yak cvistyme kalyna,
V tyhyi vechir mene zustrichai.

Proishov rik u tyazkomu chekanni
I pryishla dovhozdana vesna.
Divchynonka pryishla do kalyny,
A myloho shche i dosi nema.

Oi nema, oi nema i ne bude,
Bo taka vze divocha sudba.
Budesh znaty, yak hlopciv kohaty,
I yak viryty v yihni slova.