Oi tam pry dolyni

Oi tam pry dolyni, harmatamy zrytii,
Lezyt ne vidnyni sichovyk ubytyi.

Kozackeye tilo vid vitru zchornilo,
A lychko rozkvitle ziv’yalo, zmarnilo.

Ne zaplache maty ta i nad holovoyu,
Ne posadyt m’yaty na mohylu tvoyu.

Bereza ne zronyt lystkiv na mohylu,
I dzvin ne zadzvonyt, ne spovistyt mylu.

Ne vykuye, brate, lit tvoyih zozulya,
Zakuye z harmaty vorozaya kulya.

Odyn bir zaplache nyshkom sered nochi
I voron zakryache, vyimayuchy ochi.

Odni rano-vranci vitry zaholosyat,
Vovky-siromanci kistky poroznosyat.

I krov po dolyni nakryye murava,
Ta slava ne zhyne, strileckaya slava!