Asfaltnyi syndrom

Pryspiv:
Rozsypayut nochi zori (3)
I hovayut yih u synomu mori.

Dorohy moyi, pryami ta kryvi,
Dorohy, mov tilo zmiyi.
Ciluyetsya zoshyt virshiv iz perom,
Chvoriye Zemlya na asfaltu syndrom.
Pyshu... Ne pyshetsya virsh,
Dumayu krashche, vyhodyt na hirshe.
Litery-koni, aljur v try hlysty,
Letyat do virsha rymy nesty.

Pryspiv (2)

Ya vchora bachyv tvoyi sny,
Ya vchora pyv holodnyi doshch ryasnyi.
Bulo, bulo.
Suhoyu lysh bula doroha.
Ya vchora bachyv tvoyi sny,
Ya vchora pyv holodnyi doshch ryasnyi.
Os zastoroha.
Zakryta vze moya doroha.

Pryspiv (2)

Probylys cherez asfaltu kylymy,
Probylys roslyny i pyly
U soncya – prominnya, u hmary – volohu,
Meni proklaly dorohu.
I znovu iskry metaly
Chavunni kolesa, reiky i shpaly.
Proshchavsya zi mnoyu peron,
Pryhodyt asfaltu syndrom.

Liniyi – klitka dlya mene!
Romby – klumby zeleni!
Na zroshchenyi kymos pravylnyi sad
Zdiimu vitry, blyskavyci i hrad!
Pisnya – znaiomi kvadraty!
Sluhayu ya i hochu porvaty
Noty, yaki napysala bezdara,
Zirvaty z holiv nepravedni lavry!

Pryspiv (2)