Mykolai

Ya hochu, shchob na Novyi Rik meni podaruvaly,
yakohos fainoho podarunka – shcho vsi znaly!
Naobicyaly meni zolota i hory sribla,
i shche dodaly more hroshei, dorohe kaminnya.
Chekav ya Mykolaya, ne zakryvav vsyu nich ochei,
stoyav na varti bilya lizka i bilya dverei.
Na ranok pid podushkoyu naishov lysh pruta ya –
yaka nespravedlyvist! idu shukaty Mykolaya.

Blukav po horah ya – shukav pryhod na svoyi vuha.
Z Chuhaistrom pyv horilku i ioho uvazno sluhav.
Kazav, shcho znaye Mykolaya vin, de toi zyve.
Za torbu pyva i nalyvky – rozpoviv use.
I os na lyzah ya pryamuyu do tiyeyi haty,
bazan az spysok sklav i v spysku tyh bazan bahato.
Vin ido ye serioznyi, i ya ce motav na vus,
bo vin ye spravznii Mykolai, a ne yakyis tam Santa Klaus.

Ya stukayu u dveri, lizu u vikno – ne vidchynyayut.
Mykolai z olenyamy – sovisti vzahali ne mayut!
De moya mashyna? De hroshi moyi, diamanty?
De moya villa, yahta i ota chornenka z "Via Hry"?
Mahayu prutom, repetuyu, tupochu nohamy.
Dumayu: "Rybka zolota i ta krashche Mykolaya".
Tomu dlya vas ya shchyri ljudy krashche zaspivayu.
Dobra, radosti, zdorov’ya my vam pobazayem!