Zyteli Rayu

Osinnim vechorom ty tyho plachesh...
Tak sumno, shcho navit nebesa rydayut.
Ty dumayesh, shcho mene pobachysh
I dumky tvoyi nas oboh vbyvayut.
Ya za krok vid tebe ta ne mozu torknutys,
Bo dusha moya do neba prykuta.
Bilshe za vse hochu ya povernutys
Ta trymayut mene nebesni puta.

Pryspiv:
Zyteli Rayu, Vas ya blahayu:
Oblyshte mene hoch na den,
Bez moyeyi kohanoyi ya pomyrayu –
Pomru bez yiyi anhelskyh pisen!
Zyteli Rayu, Vas ya blahayu:
Povernit mene hoch na myt,
Bez moyeyi kohanoyi ya pomyrayu –
Pomyrayu, bo dusha bolyt.

Zyttya moye nenache son
I Rai nenache peklo.
Nebo – anhelskyi polon
I vono do mene zvyklo.
Ta ya pruchayus – ya hochu zyty.
Chochu vustamy tebe torkatys.
Chochu vzyaty i poletity
I do Rayu vze ne povertatys.

Pryspiv

Pohlynulo svitlo mene usoho
I ya ne v zmozi voruhnutys.
Ya z ne bazav nichoho zloho...
Prosto hotiv... Chotiv povernutys.
Ta os ya vidchuv anhelovi kryla.
Vony buly odrazu z zi mnoyu.
Ya pobachyv tebe, moya myla.
Ty skazala: "Ya vichno budu z toboyu!"

Pryspiv