Za viknamy

Za viknamy den holone, u viknah – pershi vohni.
Zamkny u moyih dolonyah nenavyst svoyu i hniv.
Zlozy na moyi kolina kaminnya zorstokyh dniv,
I sriblo svoho polynu meni poklady do nih. (2)

Shchob lehke, rozkute serce spivalo, yak vilnyi ptah,
Shchob ty, naimicnishyi, spersya, spochyv na moyih ustah.
A ya pocilunkom teplym, m’yakym, mov dytyachnyi smih,
Zhashu polum’yane peklo v ochah i dumkah tvoyih.

Ta zavtra, koly prostory prorize persha surma –
V zadymlenyi, chornyi morok zberu ya tebe sama.
Ne vizmesh plachu z soboyu – ya plakaty budu piznish!
Tobi z podaruyu zbroyu: cilunok hostryi yak niz. (2)

Shchob mav ty v zaliznim svysti dlya kryku i dlya movchan –
Usta rishuchi yak vystril, tverdi yak lezo mecha.
Za viknamy den holone, u viknah – pershi vohni.
Zamkny u moyih dolonyah nenavyst svoyu i hniv. (2)