Zaljuhidne zyttya

(Ty ne znayesh koly ty pomresh. V samotnosti chy z virnym druhom. Ale yak vichnym snom zasnesh, vidpovidayesh tilky pered Bohom. I pravda nazavzdy pokyne ti miscya, de stupala noha tvoya...)

Zyttya – de ioho prozyty?
Smert – chekaye na tebe zavzdy
Pravda – v tomu shcho ty nihto!
Ty zasynav z nadiyeyu vyzyty,
Ty prokydavsya iz dumkoyu – ya zyvyi
Ty zakryvav svoye serce dlya pravdy –
Nichoho ne znav!

Pryspiv:
Ale ochi vidkryi,
Podyvys navkruhy
Podyvys na svoye zaljuhidne zyttya
Yakshcho vstanesh – to zrazu vpady
Yakshcho lyazesh – to zrazu pomry
Ty nikoly ne budesh zyty tut!

Branec – svoyih dumok
Branec – zaljuhidnoho strahu
Chto zna – chomu taka dusha.
Ne dyvys na tyh, hto pljuye na tebe
Ne sluhai tyh, hto horonyt zazyvo
Ne dyvys na te, yak do tebe vidnosyatsya
Prosto zyvy!

Pryspiv:
Poljuby ce zyttya,
Abo pidy v nebuttya
Podyvys na te, shcho ty ljubysh v zyttya.
A koly prozyvesh,
To spokiinym pomresh
I do Boha ty pidesh nazavzdy!

Ya ponesu tebe nazavzdy
Tilky ruku moyu ty vizmy
Tebe chekaye krashchyi svit
Bez brehni i hluzuvan
Ya vidirvu tebe vid zemli
Ya ponesu tebe nazavzdy
Yak smertnyi rab tvoyeyi zemli
Ty stav carem koroliv!