Zovtyi lyst

Skoro vechir. Odynokyi lyst,
hnanyi vitrom,
prolitaye povz mene.
Vin bilshe syudy ne povernetsya.
Ne povernus, mabut, i ya.
Bo navishcho? Moye kohannya,
yak toi zovtyi lyst,
Vin moze vpasty
tilky do tvoyih nih.

Pryspiv:
Ne znayu ya, chy znov syudy pryidu,
Ta zalyshayu zamist sebe
Ti kvity, shcho znaishov v sadu dlya tebe,
Dlya tebe ya.
A moze, zavtra ty proidesh os tut,
De viter peljustky kolyshe.
Ta znai, ya shchastya svoye tut zalyshyv.

Mozlyvo, zavtra ty proidesh
bilya miscya nashoyi zustrichi.
Mozlyvo, pobachysh mii ostannii
darunok nashomu kohannyu.
I yakshcho viter ne rozviye ti kvity,
ne chipai yih – vony mertvi.
Nehai vony lezat, vyklykayuchy
hvylyny sumu u zakohanyh.