Chai svyatytsya otche imennya

Tvorcyu, zaselyayuchyi vichno
Blakytnu vsevyshnyu hrestylnyu,
Chai svyatytsya otche imennya
Od shidnyh do zahidnyh vust.
U caryni bozoho vicha
Zoriye svicha nepodilna,
Rozhortuye volya znamenna
Nebesno-zemnu koruhvu.

Tvorcyu, prychasty na svitanni
Rosystoyu kryhtoyu hliba,
Molytvoyu zytnoyi viry,
Spovyi nevtolennu mezu.
Rozhrishui, yak smahu ostannyu,
Slozu, shcho spokutuye hyby,
Zrony zapovidanu liru,
Sotayuchu kryvdu chuzu.

Molytvoyu, molytvoyu,
Molytvoyu zytnoyi viry,
Molytvoyu, molytvoyu,
Spovyi nevtolennu mezu!

Tvorcyu, zachynayuchy poklyk,
Zoryu odvertai od bezodni,
Rozkui na chumackomu plesi
Lukavu pekelnu pivtin.
Zakohui nad morokom zmovklym
Chreshchenyh u triicyu Hospodnyu,
Ozvysya v imli bezshelesnii
Duhovnym zatyshshyam, amin!

Ozvysya, ozvysya,
Ozvysya v imli bezshelesnii,
Ozvysya, ozvysya,
Duhovnym zatyshshyam, amin! (ves kuplet – 2)