Burevii

Cholod ubyvaye zir, rize viter kryzanyi
Zmiyem smerti stal vyrve sercya krov zyttya
Na ostannim berezi, tam samotnii duh postav
Vkryly chorni hvyli naviky ioho nebokrai

Tym pohmurym hvylyam – kozen podyh zadushyt
Vovcha pashcha moroku – kozen promin pohlyna
U poroznii temryavi realnist lodom zamerza
Tak hyne plot – ta ne rozirvanyi shlyah

"...Nishcho ne zavershuye smert
Krylatym rodychem siroho vbyvci
Polum’yanyi ALGIZ suproty revuchoho shtormu
Duhovi mchaty – vpered!"

Vhoru i vpered
Vershnykom shtormu pozadu lyshyty
Ruyinu zyttya, de padaye
Vsih yiyi form vohneohoplenyi mist

Vzyaty bezsmertya – duha cil –
Syloyu z smerti kihtiv kryvavyh
Mic zadoby do myslennya
Znesla ioho nad popelyshchem
Vitroviyem vsesvitu
Zoryanoho pylu
Krylamy stalevymy
U bezodnyu vichnosti

RAGNAROK’u vyhlyad – chy ty znayesh, kym vin ye?!
Hriznyi pershoobraz, neprykrytyi zah?
Sutnist ioho koreniv – dohory nestrymnyi ruh
Sutnist shtormu vershnyka, shcho tvoryt ioho aury syaivo

Zorstoka atmosfera, podyh ljutoyi zymy
Rozirve imlu i tumany na ioho shlyahu
Do spalahu probudzennya v kryzanomu svitli
Dosyahnutomu svitli svidomosti chystoyi

Posiyana namy nenavyst mchatyme
Pered namy hyzoyu vovchoyu zhrayeyu
Nastane den – vsi dushi zahlynutsya
Toyi nenavysti chornymy hvylyamy

"Ta zaraz myt
U zoryanim polum’yi
Postaty Duhovi,
Duhovi Vichnosti..."