Strila

Pushcheni pruzyvym, tuhym lukom,
V chornu pitmu dzvinko poletily
Kovani ohnystym loki strily,
Chornu nich rozkolyvaly zvukom.
Horda duma na choli blidomu:
Des sudba zahovana v bezmezzi!
Blysk vohnyu ciluye hordi vezi,
Blysk vohnyu na ovali sholomu.
Nepobidna posestro Valkirii!
Chom cya strilka zbylasya z dorohy,
Zablukala v mii dalekyi vyrii?
Adze ya spivec samotnii,
Ne heroi, shcho peremih Lindvurma!
Ya lysh arfa – ya ne surma.

De zahovano tvii bezcinnyi dar –
Krylatu hostyu z vistryam zolotym?
Velykyi svit. Ta radytys ni z kym
Ne maye v nomu mandrivnyi kobzar.
Velykyi svite! Zamalyi tvii hram
Dlya svitlyh zariv – zolotystyh stril!
Stvoryu z u serci druhyi neboshyl,
iomu v opiku skarb cinnyi oddam.
I vze idu veselymy stezkamy
U svit, u svit – idu, nemovby plyv.
Nesu pisni, zmerezani kazkamy,
I povni zmeni neskinchennyh dyv.
I vze idu veselymy stezkamy
U svit, u svit – idu, nemovby plyv.
Torkayu struny vmilymy rukamy,
Vony z brynyat, yak usmihy tyatyv.

Hei, nesu ya kazky ta pisni,
Hei, mandruyu vid haty do haty...
Ale mre moye slovo krylate
I mynayut bez radoshchiv dni.
Des u temnii pecheri na dni
Zmii poklav svoyi carski palaty
I viky vze te carstvo proklyate
Hlushyt ljudski kazky ta pisni.

Pryide chas. Vyrvu z sercya strilu!
Stane arfa napruzenym lukom,
I rozitnetsya spiv zolotyi.
I na vkrytu kistkamy skalu
Z dykym revom smertelnym i hryukom
Vpade mertvyi pobidzenyi zmii!