Mak cvite (Chastyna II)

I step vostannye nad rikoyu
Ordynec miryav holovoyu...
Vse blyzche koni, lycya zli,
Shrestylys, skrehnuly shabli,
Pereplelysya iskry z krov’yu,
I znovu krykom Prydniprov’ya
Proshyv u zasi ljudolov.
Ta bisnuvalas krycya znov,
Shypila krov, shypila pina.
Kozak vymoshchuvav dolynu
Chuzynskym trupom, yak umiv,
Yak vchyvsya v Sichi i v brativ
Na slavnim Doni u pohodi.
Ordynciv b’ye kozak vze v brodi.
Bere ordynciv perelyak:
– To ce shaitan!
Ce ne kozak!
Kozak vsmihnuvsya v dovhi vusa:
– Z shaitanamy ne vpershe b’yusya.
Uznaly, shcho take kozak,
Yakoho ljudy klychut: Mak. –
I znovu zbroya u dvoboyi
Dzvenyt nad zbytoyu vodoyu,
I kvasyt neljudiv rika, –
Ne lomyt syla kozaka.

Ta ot nadhodyt chorna zrada:
Drantya, popyhach skravsya zzadu,
Vin chynom – kat, dusheyu – had.
Uves prodavsya za dukat.
Tyhcem pidviv iuda zbroyu,
Ozvavsya postril nad rikoyu,
I na konya shylyvs kozak.
– Propav kozak! Zahynuv Mak! –
Ordynci kynulys do noho.
Kozak na nyh pohlyanuv stroho:
– Ni, ne zahynuv ya, katy,
Pomiz ljudmy meni cvisty! –
Katy pidvodyat vhoru zbroyu:
– Tvii cvit, zyttya vze za toboyu,
Kozache, zrobymo otak:
Shablyamy skryshymo na mak –
Ordynci voyina skryshyly,
Na zemlju vpalo tilo bile,
I, nache zerno, proroslo,
A vlitku makom zacvilo...

Davno ordynciv i iudu
V moyim krayu zabuly ljudy,
Bo yihnii slid – strashnyi ukis
Travoyu mertvoyu poris.
A mak cvite viky v rozdolli –
V kosi divochii i u poli.
A mak cvite!