Doshch

Sohodni doshch postukav u moye zaplakane vikonce
Ya vyhlyaduyu na vulycyu – kudy podilos sonce?
Bulo vono shche vchora, vsim prominnya daruvalo,
A sohodni siri hmary vid nas ioho shovaly.
Plachut vulyci, dorohy, poshmatovani dereva,
Viter lystya obryvaye zi staroho moho klena.
I hoch sumno meni, ta depresiyi ne stalo.
Ya hochu, shchob my razom cyu pisnyu spivaly.

Idy, bizy za mnoyu, bo tilky doshch zmyye strah,
Roztopyt serce tvoye, roztopyt lid v tvoyih dumkah.
Idy, bizy skorishe, vidchui mene nazavzdy,
Bo nich buvaye svitlisha, koly ye doshch, ya i ty.

Odyahnusya ya teplishe i porynu u cei morok.
Doshch sohodni meni druh i zovsim ne voroh.
Budut nohy sami ity po dorozi, shcho bez krayu,
Moze ya shche povernus, a moze zablukayu.
Ty mene shche zapytai, shcho znahodzu ya v cii tyshi,
Moze vidpovid znaidu, a zreshtoyu, navishcho?
Prosto doshch mene poklykav i poviv za soboyu.
Ya hochu, shchob mii nastrii rozdilyvsya z toboyu.