Zabudut mene vsi

I znovu pryletyat i vidletyat leleky
I stomleno vitry prysyadut na sternyu,
Zabudut mene vsi, i blyzki, i daleki,
I druzi ti, yakyh u serci horonyu.

Zazuryatsya lisy v osinnii pozoloti,
Dolynamy tuman koshlato zadymyt,
Skupaye mene htos v slovesnomu boloti
Ta znayu chystotu – ne zmoze ochornyt.

A lehit molodyi tu hrushku kucheryavu
Holubyt nizno tak u litnomu sadu,
Proishov shlyahom zyttya, yak svitlo kriz temryavu,
Choch viryv pidiimus, yakshcho des i vpadu.

I znovu pryletyat i vidletyat leleky
I stomleno vitry prysyadut na sternyu,
Zhadayut mene vsi, i blyzki, i daleki,
I druzi ti, yakyh u serci horonyu.