Tam, de hory syni

De nichka u huculskii hustci mochaye kosu v potichok,
De zori vysiyani husto horyat nenache sto svichok.
De serce zveselyt trembita, a ochi – vroda moloda,
Ya zvidty, druzi moyi zvidty, moyi tut shchastya i zura.

Pryspiv:
Tam, de hory syni, v tesanii hatyni dolya hraye na struni,
Z krayu, shcho v smerekah, bachu vsih zdaleka, svit vydniyetsya meni.
Tam potoky-riky bystri niby dyki, nache ptahy na pori,
Tam huculka-maty vyide nas strichaty shche do rannoyi zori.

Oi bila polonynska vatra tebe zihriye i mene,
I vze ne varto, vze ne varto nam shchos pryhaduvat sumne.
Skazu ya inshym bez dokoru, skazu i zasvichus uves,
Chto v horah dyvytsya uhoru, hto v horah blyzchyi do nebes.

Pryspiv (2)