Dosadonka

Oi zdayetsya – ne zuryusya, taky z ya ne rada,
Chohos meni tyazko-vazko, na serci dosada.
Oi kynu ya tu dosadu het na bezdorizzya,
Ziishla moya dosadonka, yak mak sered zbizzya.

A ya toi cvit pozryvayu ta i spletu vinochka,
Kynu ioho, chervonoho, v vodu do potochka.
Plyvy, plyvy, mii vinochku, do samoho morya,
Moze burya tebe vtopyt, chy ne zbudus horya.

Oi pidu ya v bir temnenkyi, tam suha smereka,
Yak rozpalju yasnu vatru, vydno vsim zdaleka.
Zapalala pry smereci smolova yalycya;
Horyt moya dosadonka, mov suhaya hlycya.

Rozbuyalas dosadonka z vohnem na prostori,
Rozsypala palki iskry, mov yasniyi zori.
Yak upade z hory iskra, nache z neba zirka,
Ta yak vluchyt v same serce, – dole z moya hirka!

Lezy z teper, dosadonko, tut u serci tyho,
Budu tebe kolyhaty, chy ne prysplju lyho.
Prytulyshsya do serdenka, mov dytyna ridna,
Bude tobi z moho sercya kolyska vyhidna.

Shcho raz vdaryt krov zyvaya, kolyska shybnetsya.
Oi spy, dytya, vden i vnochi, poky serce b’yetsya!
Yak upade z hory iskra, nache z neba zirka,
Ta yak vluchyt v same serce, – dole z moya hirka!

Hirka voda v synim mori, hirko yiyi pyty;
Chom ya svoyu dosadonku ne mozu vtopyty?..