Stoyala hrusha

Stoyala hrusha, zeleniv lisochok.
Stoyalo nebo, dyvne ta sumne.
U hrushi buv tonenkyi holosochok,
Vona v dytynstvo klykala mene.

My z neyu dovho v poli hovoryly,
Ne chuly navit hurkotu dorih.
Moyi vazki, moyi shchodenni bryly
Staryi Sizif tym chasom posterih.

Stoyaly my odna suproty odnoyi.
Ni z chym ne krylys, ne hotily ity.
Vona boyalas oseni holodnoyi,
A ya boyalas shumu i suyety.

Udvoh my z neyu sluhaly zozulku.
I hmary ishly, yak netuteshnii dym.
Sizif kuryv svoyu hirkushchu ljulku,
iomu hotilos buty molodym.