Pryvorozy

Pryvorozy mene, pryvorozy,
Kohana zemle – materynske dyvo.
Nezvidanym mene pryvorozy,
Prykui lancem chaklunskym do dushi
Svoyu krasu svyatu i sorom’yazlyvu.

Tebe zrektysya – naistrashnishyi hrih.
Bez rodu zyty v sviti ne hodytsya.
Chai rosy prykyplyat do bosyh nih.
Zrony haryachu kraplju char svoyih
V kovtok vody z batkivskoyi krynyci.

Shchob ne zmanyv mene dalekyi svit,
Shchob ne pishla ya dovhymy stezkamy,
A ti stezky, yakymy stilky lit
Prohodyly i batko mii, i did,
Ne porosly travoyu i budyakamy.

Shchob ya ne zdobula bahatyi dim
Tam, de tvoye im’ya – poroznye slovo,
Shchob ne zyla bezbidno v domi tim,
Ta ne dai, Boze, shchob vin stav moyim,
Zabuvshy materynsku kolyskovu.

Pryvorozy mene v travnevim sni,
Koly vid svoho buinokvittya p’yana
Vyruye vyshnya v bilomu vohni.
Chai syly i viry v tebe dast meni
Ta vorozba pervisna ta neznana.

Zemlya meni vidmovyla: "Darma!
Pro ce ne varto navit i blahaty.
Takoho zillya dyvnoho nema.
Dytyno ljuba, ty zbahny sama,
Chiba z svoyih ditei charuye maty?!"