Ta, shcho tancyuye na mohylah

Vona tancyuye na mohylah,
Pid muzyku nichnoyi tyshi,
Koly osinnii teplyi viter
Vysoku paporot kolyshe.

Vona kruzlyaye sered lystya,
Ponad zemleyu, vyshche i vyshche,
Koly nad svitom sonce syade,
I nich nakryye kladovyshche.

Ne pam’yataye, hto i zvidky,
Ne vidchuvaye, chy zyva.
Daruye lasku yiyi tilu
Cholodna rosyana trava.

Vona tancyuye, shchob zabuty.
Vona pryishla, shchoby pity.
Vona ne hoche bilshe buty
Rabom zemnoyi suyety.

Ostannii krok. Ostannye kolo.
Bezsylo vpade na plytu.
I nich na ochi yii nakyne
Prozoru i lehku fatu.

I bili anhely navkolo
Rozpravlyat marmurovi kryla,
I ponesut pomiz zirkamy
Yiyi, holodnu i bezsylu.

Tudy, de matir – poroznecha,
De v syaivi temryavy doroha,
De sered polya polynu
Nema ni bolju, ni tryvohy.