Ranishe

Vidkryyesh moyu knyhu, pohlyan na ci maljunky...
V nyh viddzerkaljuyutsya tymchasovi vizerunky.
Vpadesh u faini barvy i vidnaidesh svii kolir.
Zhadai yim nashi ti roky, vony z i tvoyi.
A znayesh, ne hovai svoyu starist!
Yak kazav mii znaiomyi: "vse pereide v radist – shlyah u nebo..."

Yak hadayesh, skilky shche nam chekaty?
Skilky ci niyaky tila budut nas ihnoruvaty,
Lazaty, svoyi mozoli nayidaty?
Moze ty meni pidkazesh, mii krovnyi brate?
– A znayesh, ranishe ya tebe vze bachyv,
Tebe ruinuvaly, a ty usim probachyv.
– Tak, povidav ya pryhod...
– A yak ze tebe zvut?
– Ukrayinskyi narod.

Pryspiv:
Chei, ty zablukav! Ty! Chei! Ranishe zirky buly vyshchymy!
Vyshchymy... Vidiidy vid mene!

Koly meni sumno i slozy vze blyzko,
Koly opuskayusya, padayu nyzko,
Koly vze nemaye ni syl, ni nadiyi,
Tak samo yak ty – ya vmyraty ne vmiyu.
Yak ya kazav ranishe, ya tebe vze bachyv.
Tebe ruinuvaly, a ty usim probachyv.
Tak, my zakryyem vsim nikchemam rot –
Ce hovoryt mii narod!