Zakotylasya soncya tarilochka...

Zakotylasya soncya tarilochka,
Soloveiko zatohkav v hayu.
Pid kopytamy trisnula hilochka, –
Zavtra ya zahynu v boyu.

Zavtra ya uviidu v istoriyu,
I dlya mene zupynytsya chas,
I z portreta, nashvydkruch namalovanyi
Budu vichno dyvytys na vas.

Nahostryv ya ob kamin shabelku,
Pidkuvavv voronoho konya,
Ne boyusya ya boyu ni krapelky,
Tilky zal nedozytoho dnya.

Zavtra vse vze bude po-novomu,
Chtos zahyne, a htos – na koni,
Toz pidiimemo chashi, panove, my,
Shchob cya dolya distalas meni.

Skilky shche dovedetsya nam bytysya,
Shchob nareshti nastav vichnyi myr,
Shchob nareshti vony zrozumily vsi,
Shcho tut smert yih cheka, ne yasyr,

Shcho zemlya nasha stane mohyloyu
Dlya usih, hto pryhodyt z mechem,
I vid hnivu nashchadkiv Hatylovyh
Vze nikudy i nihto ne vteche.

Zakotylasya soncya tarilochka,
V ocheretah – to sych, to sova.
Zakinchylysya med ta horilochka,
Vid dumok az trishchyt holova.

"Ta nevze v nas ne vystachyt porohu? –
Doneslos z Hulyai-Polya v pitmi, –
Zavtra my ne zahynem vid vorohiv,
Vorohy hai zdyhayut sami!"

Zakotylasya soncya tarilochka,
Soloveiko zatohkav v hayu.
Pid kopytamy trisnula hilochka,
Vchora ya ne zahynuv v boyu...