Chekai

Pereosmyslennya vichnosti zavzdy v sercyah
znahodyt prystanok.
Navit, koly ty samotno stupayesh na krai.
Tilky ostannii, probudzenyi pivnyamy
tvii nevyspanyi ranok
movyt tobi: "Chekai".

Znovu, natrapyvshy na shche ne vypytyi chai
toboyu sohodni,
ya povertayus u diisnist, a diisnist sumna:
adze zahmarene nebo, i soncya nema,
lysh dusha ishche prahne melodii –
... obirvalas struna.

Pryspiv:
A ya pidu
shukaty sonce na svoyu bidu...
A yak znaidu,
tebe z soboyu, myla, zaberu.

Lyudy idut popry nas. Lyudy – inshi,
a my z toboyu tym chasom
prahnemo buty udvoh i dilyty na dvoh use
navit, koly bude bolyache, abo yakshcho
povernetsya iz temryavy raptom
nedoyatrenyi shchem –

budemo viryty v sonce, chekaty doshchiv,
zbyraty u zmeni
viter poliv i zaryny rozpechenyh zir.
Ya povernusya todi, yak roztoplju lody
i ty znovu zahochesh do mene.
Zahotivshy – povir.

Pryspiv