Zmiya

Ya zmiyu uzyav na ruky,
podyvyvsya yii u ochi,
z zala padaye otruta.
Ya zmahatys z neyu hochu.
Chyi sylnishyi bude pohlyad,
i chyya sylnisha volya?
My na rivnyh u pusteli,
ty i ya – oboye holi.
ide trynadcyata hvylyna,
rozvesty ne mozem ochi,
vperto dyvytsya tvaryna,
ya chekatymu do nochi.
Pospishaty ne zbyrayus,
shansiv vyzyty zamalo,
shcho znaishla ty u pusteli?
Chy yakraz mene shukala?
Ya ne pyv vody nedilju,
smak yiyi davno zabutyi,
zaminyty chymos treba,
zaberu tvoyu otrutu.

Ya zmiya, a ty ljudyna,
vpershe, mabut u pusteli,
ty zustriv lyhu hodynu,
a moyi dumky veseli.
Zabyrai moyu otrutu,
nezabarom bude nova,
ya smiyus tobi u ochi,
zal, ne rozumiyesh movy.
Tut bulo bahato riznyh,
yihni kosti sonce sushyt,
hoch i pohlyad v tebe hriznyi,
ya dyvljus tobi u dushu.
Potrymai, chekaty vmiyu,
a vidpustysh, ne obrazu,
ne vkushu, chekaty budu,
doky sam pid soncem lyazesh.
Nu a zaraz vidpochynu,
potrymai, yak budu spaty,
pershyi toi iz nas zahyne,
zmoze dovshe hto chekaty.