Horbatyi

Myshyna testova tyhonko katytsya
Taka dovyerchiva, shcho mozna yihaty.
Mene spynyla ty, skazala zalibno:
– Druh, pidvezy, vso bude pravylno.

Na nohu ruku mnye sama postavyla,
Sho ya zabuv dorozni pravyla.
Zvernuv pid znak "nelzya" na vulycyu Sosyury,
Teper chomus vona Petljury.

Ty "vyrohyen vushnyi" tak nyezno shchebetala
I ob’yasnyala myesto zytyelstva.
A ya spivav tobi blatnuyu murku,
Dav hazu po shose na Turku.

U lisi temnomu po sohlasiyu spynylys,
V pozu salona yakos zlylys.
Neraz v toi chas ljubvy pro testya ya zhadav,
Chym dumav vin, koly horbatyi brav.

Vizmy v hrihy – nemaye radiatora,
Dobre, shcho ne zlyav z akamulyatora.
Nich hory vkryla, temnaya nich,
Misyac az vylupyv ochi, smiyavsya stydlyvo. (ost 2 ryadky – 2)