Balada pro skorbotnu matir

Vdyvlyayetsya maty u kljuch zuravlynyi,
Vdyvlyayetsya maty ves chas vdalechin.
I molytsya Bohu: "Vernysya, mii synu,
Synochku mii ljubyi, prohayu prylyn!
Pora meni, synu, zbyratys v dorohu
Roky vidcvily, hoch sady tak cvitut,
Bilo-bilo cvitut.
Synochku, shchodnyny moljusya ya Bohu,
Tak hochu do sercya tebe pryhonut.

Vernysya, mii synu, vernysya do haty,
Viina vidhrymila, yak litnya hroza,
Meni vze za obrii pora pospishaty..."
Yii pohlyad tumanyt solona sloza.
Ne spytsya matusi u nich horobynu
Nemov syrotyna znov sydyt krai vikna,
Vse sydyt krai vikna.
Ochei ne zimknuvshy, plekaye nadiyu
Na zustrich iz synom. Ta marno. Viina...

Ne tilky u neyi syniv vidibrala,
Ne v neyi odnoyi tak serce shchemyt...
V ostannyu dorohu zibralasya mama,
Ta hoche iz synom zustritys na myt.
Vdyvlyayetsya maty u dal zuravlynu,
Vdyvlyayetsya z bolem v yasnu dalechin,
U yasnu dalechin.
Vse molytsya Bohu: "Vernysya, mii synu,
Synochku mii ljubyi, prohayu, prylyn..."