Matinka-vovchycya

U pryrody zaivyh ne buvaye.
Ale yakos u vazki chasy
Otochyly vovchu nepokirnu zhrayu
Chyzi ljudy ta holodni psy.
Vluchno byly skynuti rushnyci –
I ne stalo vovchoyi sim’yi.
Vyzyla vovchycya – Matinka-vovchycya.
To drimuchyi lis zahystyv yiyi.

A vovchat myslyvci pidibraly,
Siryh nerozumnyh maljukiv.
Dobre hoduvaly, dovho trenuvaly –
I navchyly ubyvat vovkiv.
I vzyaly yih yakos poljuvaty
V tyshyni nezaimanyh dibrov.
I na dykii stezci yim zustrilas maty,
Nairidnisha krov. Nairidnisha krov.

Zakryvayu ochi, a meni ne spytsya,
I do ranku maryu, znovu maryu ya,
A zasnu – prysnytsya Matinka-vovchycya,
Matinka-vovchycya, nache tin moya...

U zytti po-vsyakomu buvaye.
Promynayut i vazki chasy.
Ale nesvoboda vovka ubyvaye,
Vyzyvayut psy. Vyzyvayut psy.
I zyvut vony zyttyam sobachym,
Zvykshy do suvoroyi ruky.
A nochamy plachut,
Tak nevtishno plachut,
Yak braty vovky,
Yak braty vovky.