Oi vchora ya buv vipivshyi

Oi vchora ya buv vypyvshyi, a sohodni nutko,
Da i pryishov ya do shynkarky, da i horilky hutko.

A shynkarka moloda za bidu ne znaye,
Tilky stala na porih, za hroshi pytaye.

Davai davai, ne pytai, bo malo ne zhynu,
Yak ne stane chym platyty – skynu kozushynu.

Yak ne stane chym platyty – skynu kozushynu,
A shynkarka za rukav, shovala v kylynu.

Vyishov bidnyi cholovik no v odnii sorochci –
Stoyit bulka, oseledec, horilka v pivochci.

Yak vypyv vin, zakusyv vin, da i shche i z ponedilka,
Podyvyvsya u vikno – mabut yide zinka.

Pryishla zinka na porih, na porozi stala,
Ledve ledve cherez plach dobryden skazala.

"Choloviche, choloviche, shcho zbo ce ty robysh –
Zinka hola, dity bosi, ty z do korchmy hodysh?!"

"Oi ty, zinko, ne svarys, idy vypyi charku,
Ta ne roby mezy ljudy izo mnoyu svarku!

Idy vypyi charku, ta i idy dodomu,
A yak hto bude pytaty – ne kazy nikomu.

A yak hto bude pytaty, to znai, shcho skazaty –
Pishov bidnyi cholovik hroshi zaroblyaty!"