Lisova krasunya

Vidchuvayu, ne zhadayu – vse darma
Zabuvayu de ty ye, a de nema
Lisova moya krasune, naicharivna myt
Znovu ya tebe shukayu, misto spyt...

Veletenskyi mehapolis zahopyv tebe
Chto potrapyv v ioho pastku ne vteche
Ne myne spokusy zvira, ni ioho prymar...
Ne roby shalenyh krokiv, zachekai

Pryspiv:
Tvoye im’ya napyshu na dahu
Tvoye im’ya provolayu ptahu
V efiri tyshu huchnishe zroblju
I pochuyu pisnyu
I pochuyu pisnyu tvoyu lisovu

Ty ne v zmozi podolaty, ya znaity
De i zvidky, hto, navishcho? Nazavzdy
Koznym krokom, koznym ruhom, nespokiinym snom
Tvoya pisnya peremoze v borotbi zi zlom

Veletenskyi mehapolis zahopyv tebe
Ale toi, hto tilky volodiye – dovho ne zyve
Ne utrymayut zalizo, ni beton, ni sklo
Te shcho v serci narodylos, rozcvilo

Pryspiv

Chai nesut cyu pisnyu viter, hmary ta ptahy
V moyem serci prolunayut znovu ti virshi
Ya nadiyi ne vtrachayu – ya tebe znaidu
Naicharivnishu u sviti...

Pryspiv