Transliteration
Menu
Vin – rozum zemnyi, i sered zyttya vin obraz ljudyny pryinyav,
Zyve promiz nas, volodiyuchy namy, ale vin – ne ty i ne ya.
Ne z pekla, ne z neba, a z tila ljudyny zvychainym sobi nemovlyam,
Vin, tak yak i kozen, zvychaino, dytyna batkam i svoyim materyam.
iomu skoro stane tisnishe miz namy, u natovpi siryh hien.
Vidchuyuchy sylu, zbahne nashu slabkist i mozok ioho mov renthen.
Vin bachyt nas naskriz pronyzlyvym zorom, chytaye dumky u ochah,
Ty tilky podumav – a vin uze znaye, v chim syla tvoya i vchim strah.
Nastane toi chas – i ty vreshti pohlyanesh na svit svii z vysokyh nebes.
I ty posmihneshsya, ty kryla rozpravysh, bosoniz u vichnist pidesh.
Mozlyvo, po shodah pidiimeshsya vyshche, mozlyvo, v bezodnyu vohnyu.
Pro ce tobi, pevno, nihto ne rozkaze, bo zvidty ne but vorottyu.
Ty vze ne zhadayesh tiyeyi dorohy, yakoyu ty v vichnist letiv,
Na superech tobi zbudovani vezi i stiny iz kam’yanyh bryl.
Tobi ne zdolaty zorstokuyu vartu i ne pidibraty kljuchiv,
U domi tvoyemu vze novyi volodar, nemaye tam miscya tobi!
