Hraal

Zanadto dovho ya blukav i lita zdavalysya dnyamy
Vinkom ternystym cholo prykrashav
Bez zvolikan ta navmannya blukav stezkamy
Zyttya povik ya krashchoho ne znav
Bulo odnakovo meni, shcho kazut ljudy
Ne mav choho vtrachaty ya todi
Ne viryv ya ni v shcho, ta i ne budu
Ya buv v rayu i v pekli – na Zemli

Shcho z bulo ne tak, chom ya ne znaishov
Svii Hraal, nevze, zhas v dushi vohon
Vze pozadu vse, ta vse z znat hochu
Dlya choho ya zyv, dlya choho zyvu

I lysh dorohu nazyvav svoyeyu narechenoi
Plekav nadiyu, de z ty Zabuttya?
Ya viryv shcho proidu stezeyu svyashchennoi
Mety ya dosyahnu, vedy z mene Zorya!
I kozen sobi obyraye dorohu,
Svii shlyah obyraye i viryt u noho
Ta smert nevblahanna prypynyt cei dvobii
Zalyshyt lysh popil i bilsh nichoho