Zapah vulyci

Ty sydysh pozadu mene.
Ty movchky dyvyshsya na nebo.
Ty tak shchyro vsmihayeshsya meni
Ta tvoyi dumky vsi zaputalysya u brehni.

Pryspiv:
Viter zahanyaye hmary za obrii,
Ta sonce hriye – ce ye dobre.
Zalyshylos tilky blakytne nebo.
Bezkrainii prostir dlya malyh trahedii.
Zapah vulyci!
Zapah vulyci u moyii dushi.

Yiyi suknyu nizno prosvichuye sonce.
Yiyi tin povilno spadaye popid moyi nohy.
Ya hovayu svii pohlyad, yak vynna dytyna.
Ya kovtayu povilno, ya smakuyu koznu hvylynu.

Pryspiv

Viter led pomitno torkayetsya volossya.
Lystya shelestyt, dereva pospuskaly do zemli svoyi kosy.
Serce take zlyakane, iomu vze ne raz poluchaty dovelosya.
Sydzu, i nezna chomu, ya dyvljusya na sonce, rozpljushchyvshy ochi.

Pryspiv