Spovid

Ne dyvys, shcho ya vid boli, ty ne sluhai zliyi rechi,
Ya ne bachyla krovi, ty-tyahar meni na plechi,
Ya z toboyu zabula pro zurbu i nevdachu,
Ya bez tebe ne zyvu, ya vid tebe lysh plachu.
Ya pytala u zirok, ya pytala u neba,
Chomu tebe kohayu, navishcho meni treba?!
A vony lysh movchaly i napevno smiyalys,
Yak ya z yanhola smerti v hrobaka peretvoryalas...

Pryspiv:
Svit ruinuyetsya nad moyeyu holovoyu,
Meni zdayetsya, shcho ya nestrymno tanu,
Zdayetsya, shcho v nas odyn lysh shlyah z toboyu,
Adze nashii dorozi nemaye kincya i krayu...

Ne dyvys na moyi kosy, ne dyvys na moyi ochi,
Ya zbyrayu vranci rosy, shchob tobi nesty shchonochi,
Ya z toboyu zabula pro zurbu i nevdachu,
Ya bez tebe ne zyvu, a z toboyu tym pache.
Vse shcho bulo, to mynulo, vse shcho bude – ne turbuye,
Ya radiyu, shcho mii podyh tvoyi huby ciluye,
Moyi mriyi lysh pro tebe, shcho robyty ne znayu,
Ya nenavydzu sebe za te, shcho tak tebe kohayu...

Pryspiv