Ne povernuty

A ya ne hochu sliz meni ne povernuty yaskravyh dniv, laskavyh sliv,
Vse odno ya budu skriz i pochuty tak hotiv pryyemnyi spiv sercya tvoho
Ya poruch i tak, lyshe vidkryi ochi...

Ya lyshyvsya takym, ty bachysh svit mene ne zminyv, yak ne hotiv.
Podyhom vitru vmykai mene, promenem svitla vidshukai de b ne buv.
Ya zbahnuv, de moya vidpovid, de zadanyi sens, de zadanyi sens...
Ne otrymav i zahubyv, u tu samu myt het rozbyvsya vshchent, het rozbyvsya vshchent.
Het rozbyvsya vshchent, het rozbyvsya vshchent.
Het rozbyvsya vshchent, het rozbyvsya vshchent.

A ya ne hochu sliz, meni ne povernuty yaskravyh dniv, laskavyh sliv,
Vse odno ya budu skriz i pochuty tak hotiv pryyemnyi spiv sercya tvoho.

De teper vyity, kudy zaraz bihty, znykayu, pokazit dorohu. De?
Tudy ne hoche serce, tudy ne pidut nohy, nevze, bilshe nema zmohy...
Do koho? Tudy ne hochut pochuttya, shepochut tyho do mene: zalyshaisya,
A yakshcho pidesh raptom, ne zvolikai, skorishe povertaisya.
Skorishe povertaisya... Skorishe povertaisya!

A ya ne hochu sliz, meni ne povernuty yaskravyh dniv, laskavyh sliv,
Vse odno ya budu skriz i pochuty tak hotiv pryyemnyi spiv sercya tvoho.

Tak hotiv!.. Sercya tvoho... Tak hotiv!..