Borotba za vyzyvannya

Dlya tyh, hto mene chuye i rozumiye
Chto cherez zyttyevi neharazdy ne nyye
Chto zustrichaye yih z pidnyatoyu holovoyu
I ne daye smiyatysya nad soboyu

Zyttya tebe distalo, v diru zahnalo
Povitrya na vsih vze davno ne vystachalo
Bydla rozvelosya kupa, povitryam tvoyim dyhaye
I zyttyevyi prostir tvii sobi nykaye
Vony ne znayut, shcho ce vse distalo
Na shlyah viiny tebe same ce postavylo
Nalylo bilky ochei haryachoyu krov’yu
De podilos pochuttya, shcho ljudy zvut ljubov’yu?
Na vulyci povnym hodom ide bii za zyttya
A ty prosto smiyeshsya nad yih zalibnym nyttyam
Yakshcho ty i zahynesh – to tilky z hordo pidnyatoyu holovoyu
I nikomu nikoly ne dash smiyatysya nad soboyu
Zyttya hivno? Ne v comu dilo
Ty dyvyshsya nebezpeci v ochi smilo
Ne pasuyesh pered smerti lycem
Dlya coho znayesh dostatno zyttyevyh teorem
Vse ce zvuchyt maize idealno
Ty znyshchuyesh vorohiv fizychno ta moralno
Zalist pomerla v dushi davno
A shcho z nymy vsima bude, tobi vse odno

Borotba za vyzyvannya – dilo nelehke,
Pravo na isnuvannya – vidchuttya p’yanke,
Vyzyvaye sylnishyi – rezultat vidomyi,
Zavdaty udaru pershym zavzdy bud hotovyi

Pershyi udar? Ty ce zmozesh, ya znayu
Tak i vyrishuyutsya problemy, yakyh spochatku nihto ne pomichaye
Namahayeshsya po hodu zrozumity naslidky ta prychyny,
Nezvazayuchy na nedobrozychlyvi pohlyady v tvoyu spynu
Ale treba ity vpered, pereshkod dlya tebe nemaye
Ne zlamaye navit dolya, yaka shlyahu vidstupu ne lyshaye
Zyttya prodovzuyetsya, borys, doky mozesh
Koly budesh na vershyni, tym, shcho pochynayut dopomozesh
V koznoho z svoyi nakruty, a mahiyi ne isnuye
Navit ne dumai dyakuvaty za syurpryzy, yaki zyttya daruye
Dyktuye z vono lyshe odne bezzaperechne pravylo:
Peremahaye zavzdy sylnishyi, systema vze ustalena
Zlamani kryla vypravdovuyut docilnist ciyeyi borotby
Adze ty zavzdy otrymuyesh lyshe te, shcho zarobyv
Zrobyv ty cil realnishoyu piznishe bude vydno
U pohoni za triumfom ty roztopchesh shche ne odne bydlo