Samotnist (Bezhluzdya)

Cya zahlyva samotnist, vona ne maye kincya,
Vona hlybshe niz v dushah, nache ne z coho zyttya.
Vona stvoryuye nas, mene iz toboyu,
Za chuzym i chuzoyu, obrazom, podoboyu.
Vona nache slipyi muzykant,
Shcho spivaye pro svit, yakoho nikoly ne bachyv,
A svit ne ljubyt ioho, ta ne moze pozbutys,
Bo vin ye bezsmertnym, vin ye bezsmertnym...
Vin ne bachyt, yak rvutsya struny nerviv,
– Hei, kozache, prytupylas tvoya shablya vid ljudskoyi brehni.
Ne zneslo zalizo, ciyeyi temryavy-nochi,
I slovo bezsyle, cei kamin ne ztoche, malo viry...

A ty vse shepochesh meni yakis kolyskovi,
A ya vze holodnyi, moye tilo mertve.
Ta na te ty i maty, shchob ne viryty v ce,
Koly vsi u ce viryat i vsi pro ce znayut,
Ce zahlyva samotnist nakruchuye strilky,
Des o piv-shostii vse znykne nazavzdy,
Boh zalyshytsya sam, i vze svyashchenna samotnist,
Podaruye nathnennya, i nastane den pershyi...
Ya chuyu ci noty, naipershi noty vesny:

"V comu nemaye nichoho takoho strashnoho,
Protyahny ruku, ya tobi dopomozu,
Ty shche tak malo znayesh: ha-ha-ha!..
Nu, bud smilyvishoyu, zroby krok,
Zroby krok! Krok!
I zakruzlyala holova,
Neputyashcha ty nasha – maty istoriyi...

Tvorcha samotnist rvetsya na ruzu,
V nespodivanyh formah bachennya svitu,
Ta navit dlya toho, shchob vse bulo, yak bulo,
Potribno v svii chas prynesty svoyu zertvu!
I cya klyata samotnist – vyyidaye mene,
Vsi rechi vtrachayut – svii sens, svoye misce,
I tilky ljubov, des daleko-daleko,
Tancyuye, tancyuye, svii vals po sercyah.