Paryz vze chekaye...

Vykyn za vitrom vsi moyi pisni,
Strymai popil chasu u svoyih dolonyah,
Shcho hriyut serce moye navesni,
Ty moya matir, ty moya donya.

Kolir volossya – rude vid pryrody,
Pohlyad vovchyci, zahnanoyi v pastku.
Dumka za dumkoyu vyhodyat z mody,
Ya shyljus na kolina, rozkazy meni kazku.

Ya budu z toboyu, doky hvatyt terpinnya
V lahidnim ustroyi sensu zyttya.
Ya budu z toboyu navit v mukah spasinnya,
Ya budu z toboyu v slozah kayattya.

I doky dyvytymeshsya meni v ochi
Z blahannyam vidstupytys vid Bozoyi voli,
Ya skazu tobi: "Do nastupnoyi nochi...
To ne v moyih sylah – hovatys vid doli."

To ne v moyih sylah – zupynyty podiyi
Lohichnoho vysnovku tvoyih zasterezen,
Ya vze nikomu ne daruyu nadiyi,
Ya vze ne bachu niyakyh obmezen.

I znovu v movchanni pronyklyvi zvuky
Yakyis muzykant nam ishche raz zihraye.
Dai pociluyu ishche raz tvoyi ruky,
Zbyraisya skorishe – Paryz vze chekaye...

Chvylynu na pohlyad, dveri vze vidkryti,
Vse u cim sviti kolys ta mynaye.
Rozslabtesya, ljubi – stoly vze nakryti,
Zbyraisya skorishe – Paryz vze chekaye...

A chy nashe shchastya bulo skriplene nebom?
Nihto ne skaze, bo nihto ne znaye,
Yak vono bulo, i yak vono treba,
Zbyraisya skorishe – Paryz vze chekaye...