Marichka

Sydila Marichka bilya vikoncya,
Vyshyla Marichka dyvneye Sonce.
Sonce obizvalos bahatma holosamy:
"Shukai mene, divko, hen za tymy lisamy.
Budesh maty zoloto, shche i krasu vichnu,
Nic nikomu ne kazy, rushysh u nichku.
Bude tebe svataty kozak z vusamy
Shukai mene, divko, hen za tymy lisamy!"

Osin naslala na lito zovtyh farb,
Bihala, shukala lisom dyvnyi skarb.
Ta i zbyla nizky, bo ishla pishky
Konya ne mala, shukala i ne znala,
Shcho za tym lisom – hybelna richka...
Zvablena bisom propala Marichka.

Ne vidshukaly bidnu Marichku,
Opovidaly pro otu richku
Vsim molodycyam, kotri nezamuzni:
"Vam oti chary het zovsim ne nuzni.
Bo kotra dobra i harna soboyu,
To vid svativ ne bude vidboyu."
Chula te i divchyna bilya vikoncya,
Vyshyla divchyna dyvneye Sonce.