Zalysheni kvity

Skoro vechir...
Odynokyi lyst hnanyi vitrom prolitaye povz mene.
Vin syudy bilshe ne povernetsya.
Ne povernus, mabut, i ya, bo navishcho?
Moye kohannya, yak toi zovtyi lyst,
Vono moze vpasty tilky do tvoyih nih...

Pryspiv:
Ne znayu ya, koly syudy pryidu,
Ta zalyshayu zamist sebe
Ti kvity, shcho znaishov v sadu
Dlya tebe, dlya tebe.
A moze, zavtra ty proidesh os tut,
De viter peljustky kolyshe.
Ta znai, ya shchastya svoye tut
Zalyshyv, zalyshyv ya.

Mozlyvo viter pidhopyt ocei kviten,
Do yakoho ne torkalysya tvoyi ruky
I ponese v svit zolotym zovtym lystkom.
Ni, krashche nehai bere ioho shvydka voda.

Pryspiv