U fokusi chasu

Ya bachyla svitlo blyzke i daleke vodnochas,
izdaleku holos tyhenko skazav meni Slovo.
Niznist do niznosti, tilo do tila, ljubov do ljubovi,
vichnist do vichnosti – znovu i znovu.

I chuty, yak dyhaye chas rytmichno, nespishno,
spohlyadaye vin nas, ioho ochi sklyani ta bezvodni.
Prostyahny meni u vikno svoyu yahodu, vyshne,
pryamo v kimnatu, z nichnoyi bezodni.

Dyvljus na ikony i bachu ya v nyh svoyih blyznih:
os rysy mamy, os cholovika i doni.
Prostyahnula meni u vikno svoyu yahodu vyshnya,
pryamo v kimnatu, z nichnoyi bezodni.