Lystya

Tut spaljuyut lystya i zathloho dymu
Stoyit nad zemleyu blahalna molytva.
Ta nebo zabulo lystky molodymy
I osinnyu stalo holodnym, yak brytva.

I hochetsya znov, yak dytyna prosnutys,
Na shelesty sercya v travnevyh vohnyah,
I lahidnym krylechkom neba torknutys,
I kanuty v bezvist u syayevi dnya.

Ta ot, roztryvozenyi vitru poryvom,
Zdiimayetsya lyst, yak bahryana svicha.
I lyne do neba, i bude shchaslyvym,
U hmary krycevi vstromyvshy mecha.

I hochetsya znov, yak dytyna prosnutys,
Na shelesty sercya v travnevyh vohnyah,
I bronzovym krylechkom neba torknutys,
I kanuty v bezvist u syayevi dnya.