Ty – viter

Ty – viter zymovyi, shcho plache za mnoyu,
Poet i spokusnyk nestulenyh vich.
Rusyavyi, veselyi kradii supokoyu,
Chovayesh u pazusi zoryanu nich.

Vin – viter zymovyi, shcho pahne vesnoyu.
Rozhrystanym hlopcem krychyt stoholoso.
Strybaye, mov konyk, tancyuye zi mnoyu.
Zradlyvyi i teplyi, zasnizeno-bosyi...

Vin buv – i nemaye! Ta v promenyah hriznyh,
Navrochyv bezmovnoho moroku prah.
My sonce pyly, tilky z kelyhiv riznyh,
Blukaly i plakaly v riznyh svitah.

Ty – viter zymovyi z ochyma sumnymy.
Tvoyi odchaidushshya – brutalni i slyzki.
My budem nazavzdy z toboyu chuzymy,
My budem naviky z toboyu blyzki.

Vin – viter zymovyi, shcho pahne vesnoyu.
Vin shchedryi na holod spokiinyh oblych.
Rusyavyi, veselyi kradii supokoyu,
Chovaye u pazusi zoryanu nich.