V dni prozyti

V dni, prozyti pechalno i prosto,
vse bulo yak nezaimanyi snih.
Temnookym chudesnym hostem
ya chekala tebe z dorih.
Zabaryvsya, pryishov neskoro.
Marnuvala ya dni v zalju.
I v nedobru dlya sercya poru
ya skazala komus: – Lyublju. –
Chtos pidnosyv mene do neba,
ya vdyhala ioho, holube...
I ne mriyala vze pro tebe,
shchoby cym ne obrazyt tebe,
A buvaye – spynyus na misci,
prostyahayu ruky bez sliv,
niby zdu chudesnoyi visti
z nevidomyh nikomu krayiv...
Ye dlya sercya taka pokuta –
zabuvaty skorishe zlo,
aniz te, shcho musylo buty
i choho v zytti ne bulo.